0
 
بدر الشعرا شاعری برجسته بود
تاریخ انتشار : 2 آبان 1395 ساعت 21:15:20 | تعداد بازدید: 708
یعقوب(صمد) کامجو: او یک عاشق دلباخته اهل بیت عصمت وطهارت بود. محرم که می رسید هم نوحه می نوشت وهم نوحه می خواند. به گفته بزرگان شهر ایشان سینه زنی سنتی لارستان را از نظر شعر و نظم متحول کرد.
در آن زمان شعر های نوحه سینه زنی سنتی لارستان به دو بیت نمی رسید ایشان با شعر هایی که می سرود حال وهوایی دیگری در دل های عاشق اهل بیت بوجود می آورد.
«چو صبح خسرو خديو عالم‌گير/ نمود عالم ملك از شعاع خود تسخير...
شريعت نبوي در زمانه باد آباد/ محبّ و حامي اسلام جا به تخت و سرير»
 

دارا بدر(بدرلاری)، ملقب به بدرالشعرا، در سال 1275 شمسی در لار متولد شده است. اشعار او اغلب قصايد و مدايح رسول اكرم و ائمه اطهار و مراثي و نوحه مي‌باشد.
دارا بدر نویسنده‌ی اشعار آیینی زیادی می‌باشد و یکی از شاعران برجسته‌ای است که شعرهای آیینی ایشان  را نوحه‌خوان‌های بزرگی چون احمد بدر، حاج محمد صادق اقبال، محمد مختار، آخوند زینل و ... استفاده کرده‌اند. شعرهایش هنوز در ذهن مردم باقی مانده است.
به جرات می توان گفت این شاعر در لارستان تا آن زمان بیشترین شعر آیینی سروده است.
تعدادی از سرنوحه‌های مرحوم دارا بدر که هر کدام بیش از 10 بیت شعر دارد در زیر آورده شده است. 
یا رب امشب محشر کبرا بود/ یا شب میشوم عاشورا بود//
                                                                                                                                                                          ای خواهر غمدیده من زینب مضطر/ ای قافله سالار یتیمان برادر//                                                                                                                                                                                                                                                        آمده ذوالجناح، زینش واژگون، واویلا از این غم/ کو علمدار من؟ کو سپهدار من؟ واویلا از این غم//                                                                                                                                                                                                   در کرب و بلا چون شه دین خیمه بیاراست/ بس لشکر غم تاخت سوی شه ز چپ و راست//                                                                                                                                                                                                   شاهنشه دین خیمه چو در دشت بلا زد/ هر دم المی تاره براکشاه صلا زد//                                                                                                                                                                                                                                سردار سپاه شه بییار ابوالفضل/ در صحنه پیکار علمدار ابوالفضل//                                                                                                                                                                                                                                             سردار دشت کربلا ابوالفضل/ سردار دست از تن جدا ابوالفضل//                                                                                                                                                                                                                                               سردار سپاه شه بی‌یار ابوالفضل/ در صحنه پیکار ابوالفضل//                                                                                                                                                                                                                                                             کربلا ماتم سرا شد، حجله قاسم عزا شد/ در تمام ماسوی الله گوییا محشر به پا شد//                                                                                                                                                                                                                    در کربلا اکبر من بی کفن افتاد/ شمشاد قدی لاله رخی از چمن افتاد//                                                                                                                                                                                                                                         به علی اصغر من آب دهید/ نور چشم تر من آب دهید//                                                                                                                                                                                                                                                                       روز عزاست امروز/ چه نینواست امروز//                                                                                                                                                                                                                                                                                        نوجوانان همه خاک بر سر کنند/ یاد خال لب و لعل اکبر کنند//                                                                                                                                                                                                                                                                  ای اکبر یوسف مثال من/ شبه نبی ای نونهال من//                                                                                                                                                                                                                                                                    عباس بیامد ببر خسرو خوبان/ گفت ای به فدایت سر و دست و بدن و جان//                                                                                                                                                                                                                                      گفت با اکبر زینب محزون/ زاده لیلا من مکن مجنون//                                                                                                                                                                                                                                                                  کربلا امشب شورش و غوغاست/ محشر کبراست یا که تاسوعاست//                                                                                                                                                                                                                                         قاسم ناشاد با شه ایجاد/ گفت ای شاها کن مرا آزاد//                                                                                                                                                                                                                                                                     ما هر دو مهمانیم آخر مسلمانیم/ بی جرم و بی تقصیر از چه گروگانیم//                                                                                                                                                                                                                                        کربلا آمد شاه مظلومان/ نینوا آمد خسرو خوبان//                                                                                                                                                                                                                                                                                  باز از افق طالع مگر ماه محرم شد/ یا شورش محشر دگر ظاهر به عالم شد//                                                                                                                                                                                                                              نوجوان اکبر شبه پیغمبر/ زاده زهرا دوره حیدر//                                                                                                                                                                                                                                                                                امشب شب بی‌یاری شاهنشه دین است/ شاه شهدا بی‌کس و بی‌یار و معین است//                                                                                                                                                                                                                   در دیر مگر شور حسینی شده برپا/ یا ماه محرم به جهان گشته هویدا//                                                                                                                                                                                                                                            داماد حسین سبط حسن قاسم ناشاد/ چون دید که عمّش به بلا و تعب افتاد//
                                                                                                                                                                      کربلا ماتم سرا شد عیش قاسم بر عزا شد/ زین الم تا نفحه صور خون به قلب مجتبی شد//                                                                                                                                                                                                        میگفت چنین زینب غمدیده مضطر/ با نعش دو صد پاره عباس دلاور//                                                                                                                                                                                                                                                 برخیز حسین تو دگر یار ندارد/ بی یار و معین است علمدار ندارد//                                                                                                                                                                                                                                                           ای مونس جان قاسم والا گهر من/ ای درّ یتیم حسن و چشم تر من//                                                                                                                                                                                                                                       در جهان ظاهر شد مه ماتم/ شد مه ماتم عرصه بر عالم//                                                                                                                                                                                                                                                                امشب شب عیش جوانان است/ امشب حنابندان طفلان است//                                                                                                                                                                                                                                                  سردار سر کوی حسین حر دلاور/ افتاد به میدان بلا اول دفتر//                                                                                                                                                                                                                                                              ای اهل عزادارنمایی همه یکسر/ اجر همه‌تان با پسر ساقی کوثر//

این شاعر بزرگ لارستان در محله آرد فروشان زندگی می کرد ودر سن 58 سالگی در سال 1333 بدرود حيات گفت. روحش شاد. «اقتباس از کتاب آیین عزاداری سنتی لارستان.نویسنده: صمد کامجو»

 

کد مطلب: 10049
 
کد امنیتی:   
 [0 نظر]